(Jan.
'07) Áhugaverð umfjöllun er í sunnudagsútgáfu Morgunblaðsins 28. janúar
um konur og íþróttir. Þar er m.a. fjallað um kjör íþróttamanns ársins þar sem
réttilega er bent á að aðeins þrjár konur hafi verið valdar Íþróttamaður ársins.
Í umfjölluninni er m.a. rætt við tvær konur og viðhorf þeirra til kjörsins, þær
Ragnheiði Runólfsdóttur og Ásthildi Helgadóttur en hvorug þeirra vill kynskipta
kjörinu. Yfirskrift greinarinnar er "ÞRJÁR KONUR Á HÁLFRI ÖLD". Greinin
kemur hér:Hlutur kvenna í kjöri Samtaka íþróttafréttamanna á íþróttamanni ársins hefur verið rýr gegnum tíðina en í ríflega fimmtíu ára sögu kjörsins hafa aðeins þrjár konur hrósað sigri, Sigríður Sigurðardóttir handknattleikskona (1964), Ragnheiður Runólfsdóttir sundkona (1991) og Vala Flosadóttir stangarstökkvari (2000).
Ólafur Rafnsson segir þetta umhugsunarefni. Hann bendir þó á að fjölmargar aðrar konur hafi náð framúrskarandi árangri í íþróttum gegnum árin og hefðu verið vel að þessum titli komnar. "Fyrirmyndirnar eru til staðar, glæsilegar íþróttakonur í fremstu röð."
Ragnheiður Runólfsdóttir tekur undir að vissulega sé hlutfallið konum í óhag. "Það má hins vegar ekki gleyma því að það er lengri hefð fyrir því að karlar stundi flestar íþróttagreinar og séu í fremstu röð. Ef við lítum á það hverjir hafa verið að fara með sigur af hólmi í kjörinu undanfarin ár sjáum við að það eru menn sem allir hafa atvinnu af sinni íþrótt, Ólafur Stefánsson, Eiður Smári Guðjohnsen og Guðjón Valur Sigurðsson. Það eru ekki margar íslenskar konur atvinnumenn í íþróttum. Við þetta er erfitt að keppa."
Ragnheiður kveðst fyrst hafa velt því fyrir sér að hún ætti möguleika á því að vera kjörin íþróttamaður ársins þegar kollegi hennar og æfingafélagi, Eðvarð Þór Eðvarðsson, hampaði titlinum árið 1986. "Þá hugsaði ég með mér, fyrst hann getur þetta hlýt ég að geta það líka ef ég legg mig alla fram."
Ragnheiður vill ekki sjá kjörinu skipt í tvennt, íþróttakarl ársins og íþróttakonu ársins. "Það yrði stórt skref aftur á bak. Auðvitað eigum við að leggja sömu mælistikuna á alla íþróttamenn. Ef konurnar yrðu teknar út úr þessu og kjörnar sér værum við ekki að tala um jafnrétti, heldur sérréttindi. Það vilja konur ekki."
Ásthildur Helgadóttir sér heldur ekki ástæðu til að aðgreina karla og konur í kjörinu. Hún vill sjá hlut kvenna meiri en á brattann sé að sækja. "Það eru fleiri karlar í fremstu röð en konur. Hlutur kvenna í tíu efstu sætum kjörsins hefur þó verið að vaxa. En það segir sig sjálft að það er erfitt að keppa við menn eins og Eið Smára Guðjohnsen sem náð hefur mjög langt í vinsælustu íþrótt í heimi."
Ásthildur sér þó vel fyrir sér að knattspyrnukona nái kjöri í nánustu framtíð. "Við eigum konur í fremstu röð í heiminum og það kæmi mér ekki á óvart ef knattspyrnukona hlyti titilinn í bráð."